වෙලාව උදේ 11 ට විතර ඇති. මට එක පාරටම කෝල් එකක් ආවා. සාමාන්යෙන් මට මිස් කෝල් දෙන කෙනාගෙන් මට කෝල් එකක්.
"අනෙ බං පොඩි හදිස්සියක්, 12 වෙනකොට නුගේගොඩ එන්න පුලුවන් ද???"
"ඇයි බොල,මොකෝ මේ??"
"කිය කිය ඉන්න වෙලාවක් නෑ බං,ඉක්මන්ට කියපන් එන්න පුලුවන්ද කියලා??"
හරි හරි මං එන්නං, මට එන්න විනාඩි 20කට කලින් කෝල් එකක් දීපං. එහෙනං පරිස්සමින් වර හොදේ."
"හරි බං මං තියනවා"
මෙ ක මට ඊයෙ උදේ අකුරු 4 ඉන්නකොට ආපු කෝල් එකක කියවුන දේ. අවුරුදු ගානක ඉදන් දන්න, මගේ හොදම යාලුවොන්ගෙ අහිංසකම යාලුවා තමයි මේ. මගේ ජීවිතේ ගොඩක් උදවු කරපු කෙනෙක්. මට ඒකි එන්න කියුවම, මොකටද කින්ද මංද අහන්න ඌන උනේ නෑ, මාත් එන්නං කියුවා. අම්මට කෝල් කරලා මං මෙහෙම ගමනක් යන්වා කියලා එහෙම්මම පාරට බැස්සෙ මේ වෙලාවට නුගෙගොඩට යන්න පැයක් ව්අත් යන බව දන්න නිසා. අමාරුවෙන් ඇවිත් 11.45 වෙනකොට නුගේගොඩට සේන්දු උනා.තාමත් මගේ යාලුව නං ඇවිත් නෑ. නුගේගොඩ නෝ ලිමිට් එක ඉස්සරහට වෙලා (සිකුරාදා නිසා ඒක වරුවක් වහලා.) ඔහේ කල්පනා කර කර හිට්යා මං.
මගේ යාලුවා තරූ. අහිංසක ලස්සන කෙල්ලෙක්. ඉස්සර ඉදන්ම මාරම අහිංසකයි. අද උනට් මුකුත් ප්‍රශ්නයක් නැත්තං මට කොල් කරන්නෙ නෑ කියල මං දන්නවා. මොකද එයාට පහු ගිය දවස් වල ප්‍රශ්න ගොඩක් ආවා. පණ වගේ ආදරෙයි කියාගෙන අවුරුදු 3ක් හිටපු කොල්ලා එයාව දාලා ගිහින් තිබුනා උසස් පෙළ ඉවර උන ගමන්ම. ප්‍රතිපලත් ආවා. අන්තිමට එයා විශයන් 2ක් විතරක් පාස් වෙනකොට ,එයාට ආදරෙයි කිය කිය හිටපු,එයාගෙ ජීවිතේ කාපු කොල්ලා ඒ 3ක් එක්ක වානිජ අංශයේ ලංකාවෙන්ම හොද තැනක් අරගෙන පාස් වෙලා තිබුනා. එතන ඇත්ත ආදරයක් තිබුනේ නෑ කියලා මං තේරුන් ගත්තෙ එදා. මොකද මගේ යාලුවා ඉගන ගන්න බැරි කෙනෙක් නෙවී. දක්ශ කෙනෙක්. එහෙම එකේ එයාව වලට ඇදලා දැම්මෙ එයාගෙ ආදරේ කියන එක හැමෝම කියනවා. ඔය වගෙ දේවල් මැද්දෙ අතරමං වෙලා ඉන්නකොට මගේ යාලුවා එතන්ට ආවා.
තරූ වෙනස් වෙලා. ගොඩක් බයෙන් වගේ හිටියේ.
"අනෙ බං කුසල් අද මට එන්න කියුවා එයාව හම්බෙන්න, නැත්තං මගේ ජීවිතෙ නැති කරනවා කියුවා, අනෙ මට බයයි බං"
කියලා ගොඩාක් දේවල් ඒ හුස්මටම එයා කියාගෙන ගියා.
කවුදෝ බලු කොල්ලෙක් කුසල් ට කියලා කුසල් ගේ හොදම යාලුව(ජනිත්) එක්ක තරූ ගෙ සම්බන්දයක් තියන්වා කියලා. එක දැනගෙන කුසල් කලින් දවස රෑ එළි වෙනකන් මේ කෙල්ලට බැනලා.
කුසල් මොන තරන් බල්ලෙක් උනත් තමන් ආදරේ කරපු කෙල්ල වෙන කෙනෙක්ට ආදරේ කරනවා කියලා දැන ගත්තම දැනෙන ඉරිසියාව දැනෙන්න ඇති කියලා මං හිතුවා.මොකද ජනිත් අයිය උනත් කොහොමත් තරෑට ඉස්සර ඉදන්ම කැමැත්තෙන් හිට්යෙ. ඒක ජනිත් අයියම් කුසල් ට දැන ගන්න තියුවද දන්නෙ නෑ.
මොකද එතකොට එහෙම ආදරයක අන්තිම චුට්ටක් හරි කුසල්ගෙ හිතේ තියන්වා නං තරූ ගැන ඒකත් එතකොට නැති වෙලා යනවා නේ.
ඔහොම 1 විතර වෙනකන් තරූ යි මායි ගොඩක් දේවල් කතා කර කර නුගේගොඩ ඇවිද්ද. මට පුලුවන් උපරිමෙන් මං ඒ හිත හැදුවා. ඒත් මං එක පොරොන්දුවක් කර ගත්තා. ආයි ජනිත් එක්ක කිසිම සම්බන්දයක් තියන්න එපා කියලා. එයත් ඒක පිලි ගත්තා. ඔහොම ඉන්නකොට එක පාරටම කුසල් අපි ඉස්සරහා. මේ තියෙනෙන් ඒ වෙලාවෙ කුසල්ගෙයි තරූගෙයි කතාව.
කුසල් ,"මට තමුසෙගෙ ෆෝන් එක දෙනවා,ඉක්මන්ට"
"මොකටද කුසල්? මොනව කියලා දැන් ඔයා මගේ ෆෝන් එකෙ හොයන්නද?"
"තමුසෙට එවා වැඅක් නෑ නේ. මට ෆෝන් එක දෙනවා."
"දෙන්නං, ඒත් ඔයා දන්නවා නෙ මෙක අපේ තාත්තගේ ෆෝන් එක කුසල්,ප්ලීස් මේකට මුකුත් කරන්න නං ලේස්ති වෙන්න එපා."
"හරි හරි ඕයි ,දෙනවකො."
ඔහොම කියපු ගමන් මගේ යාලුවා ෆෝන් එක දුන්නා. ඒක ගත්තා විතරයි වෙඩිල්ලක් වගේ කුසල් අතුරුදහන් උනා. තරූ අඩන්වා. දැයියනේ මටත් උන දෙ හිතා ගන්න බෑ. මොනවා කරන්නද මංදා.
ටිකක් කල්පනා කරලා, මං තරූ ගෙ යාලුවෙකුට කෝල් කරලා ජනිත් ගේ නම්බර් එක ඉල්ල ගත්තා. පස්සෙ ජනිත් ට කතා කරලා වෙච්ච දේ කියුවා. ජනිත් දැන් එන්නං කියුවා එක තැනකට.අපිට එතන්ට එන්න කියුවා.. කරන්න වෙන දෙයක් නැති තැන අපි එතන්ට ගියා. ගියාම ජනිත් ඇවිත් කතා කරා.
"නංගි ෆෝන් එක නං දෙන්නෙ නෑලු, ඒත් ඒකෙ තියන නම්බර්ස් ඔක්කොම ටික දෙන්නං කියලා කුසල් කියනවා. අනෙ මංදා නංගි මට උනත් ඌට බල කරන්න බෑ නේ. ෆෝන් එක ගත්තෙ මොකටද කියල මටවත් කියන්නෙ නෑ."
කියල කිය්වගෙන කියවගෙන ගියා.
කොන්ද පන නැති යාලුවෙක්ගෙ හැසිරීම ඊයෙ මං නං ඇස් 2න්ම දැක්කා. දැයියනේ තරූ දැන් ගෙදර යන්නෙ කොහොමද? එයාලගෙ ගෙදර අයට මොනවා කියවද, ඔය වගේ ප්‍රශන් ගොඩක් මැද අපිව හිර උනා. අන්තිමට ෆෝන් එක නැති උනා කියමු කියලා හිත හදලා, එයාගෙ ගෙදර මංම එක්ක ගියා.
ගිහින් කියුවම ෆෝන් එක නැති වෙලා කියලා අම්මා නං හොදටම බැන්නා තරූ ට. කරන්න දෙයන් නෑ අහගෙන හිට්යා. හ්ම්ම්ම්ම්... පස්සෙ සිම් එකත් ඩිස්කනෙක්ට් කරා මං ම කතා කරවල. ඒකිට ඒ තරන් වත් සිහියක් නෑ. ඔහොම ඔය ප්‍රශ්නෙ ඉවර උනා.
තරූ අද උදේ 7 වෙනකොට අපේ ගෙදර. අම්ම එක්ක තරහා වෙලා. පවු, ප්‍රශන් වැඩි වෙලා ඔලුවට උන ගන්න වගේ කියලා ඇවිත් කියුවා.පැය ගානක් කියලා කියලා හිත අමාරුවෙන් හදලා කන්න එහෙමත් දීලා දැන් පැයකට විතර කලින් තමයි ගෙදරටම ගිහින් දැම්මෙ. හිතා ගන්න බෑ කුසල් මොන වගේ පලියක් ගන්නද එහෙම කරේ කියලා.
ඇත්තටම කුසල් ලා,ජනිත් ලා කරන්නෙ ආදරේ ද?? ඒක ආදරෙ නං,තරූ කරපු දේ ද බොරුව?? ඔය වගේ ප්‍රශ්න ගොඩක් මැද තාමත් මං කල්පනා කරනවා විතරයි... යාලුවෙක් විදියට මට කරන්න පුලුවන් එකම දේ එයාගෙ හ්ටිහ හදන එක. මං ඒක කරනවා. උපරිමෙන්ම. කුසල්,ජනිත් දෙන්නටම කවදාම හරි මේ දේවල් ව්අලට උත්තර දෙන්න වෙයි. අසරණ කෙල්ලෙක්ගෙ අසරණ කමින් ප්‍රයෝජන ගන්න එනවට.
ආදරේ කියන්නෙ මේක නං,අනේ දන්න කියන හැමෝටම කියන්නෙ ආදරේ කරන්න එපා. හැමදාම පිච්චි පිච්චි ජීවත් වෙන්න වෙයි. වැරදි නොකර වැරදි කාරයෙක් වෙන්න වෙයි. බොරු කාරයො පස්සෙ යන්න වෙයි. ඒක නිසා ආදරේ කියන්නේ මේක නං කිසිම කෙනෙක් ආදරේ කරන්න එපා.
